Esintiler ve Anlar

Her şey o akşam gelen telefonla başladı. Bir gün o telefonun çalacağını hep biliyordum. Ne kadar düşünürsen düşün, kendini hazırlayamıyorsun işte. Henüz dün gece görüştüğün insan, nasıl olur da uyanamaz uykusundan? Annem bir gece uyumuş ve uyanamamıştı işte. Uykusunda ölüvermişti. Şimdi son görevi yapmaya çağırıyorlardı beni, bizi.  Bu haberi aldığımda, aylardan aralıktı. Ve İstanbul'a gitmemize yalnızca 10 gün kalmıştı. Ertesi sabah için iki bilet bulup düştük gecenin bir yarısı yollara. Evden çıkarken biliyordum. Bir daha ne zaman dönerim, ne zaman görürüm diye bir anlığına da olsa arkama dönüp baktım. Dönüşümüz tam altı ay sonra bir haziran gününde oldu.  Annem, iki kedi ile birlikte yaşıyordu. Ve erkek olan kedi yani Şeker, yıllardır farklı bir odada yaşıyordu. Asiye ile hiç bir temasları yoktu. İlk iş onları alıştırmak olacaktı kuşkusuz. Cenazeyi pazar günü kaldırdık. Kalabalıktı. Kediler bile uğradı inanır mısın. Onlar da benim gibi öksüz kalmıştı nihayetinde. Günler...

Nereden başlasam diye oturup uzun uzun düşündüğüm bir konu bu. Kendi deneyimlerimizi anlatacağım kısmı bu yazının ikinci bölümünde anlatmaya karar verdim. Burada, bir Avrupa Birliği ülkesine Türkiye'den kedi götürürken bilmeniz gerekenlerden bahsedeceğim. Yine de belirtmek isterim ki, alacağınız bilgileri resmi internet sitelerinden dikkatlice okumanızı öneririm. Burada yazacaklarım, tamamen bizim izlediğimiz yol ve deneyimlerimizden oluşmaktadır. Bazı noktaları unutup da atlarsam, affola. 1- Kediye Çip Taktırmak Bu işlem gerçekten de bir çok yerde yazdığı gibi kısacık sürüyor. Veterineriniz, evladınızın ensesine minik bir çip yerleştiriyor. Bizimkilerin çipleri olmadığı için ilk olarak bu işlemle başladık. 2- Evcil Hayvan Pasaportu Bazı kaynaklarda evcil hayvan pasaportu ve aşı karnesi diye geçiyor. Hatta THY ile yaptığım telefon görüşmesinde aşı karnesi diye de eklediler. Ancak bizim herhangi bir aşı karnemiz yoktu. Veterinerinize yurt dışı seyahat için pasaport iste...

''Copyleft'' ''Fotoğraflar,kaynak belirtilmek kaydı ile her türlü alanda paylaşılabilir.      Fotoğraflar  maddi gelir sağlamak için kullanılamaz!'' ( Daha önceki fotoğraflarım için:  Roseus Objective  )   Gece Saçlı Kız

Merhaba, Artık içimde ne biraz umut ne de mutluluk kalmadı. Günler geçiyor ve ben günlerle birlikte geçip gidiyorum bu dünyadan. Zaman beni de diğer insanlarla birlikte savurup duruyor. Birbirimize çarpıyor, kanıyor, savruluyor ama yaşamaya devam ediyoruz. Bu çarpışmalardan bazen kemikler kırılıyor, bazen de yalnızca burunlarımız kanıyor. Fark etmezdi zaten, alt tarafı yaşıyoruz. Dönüp dönüp duruyoruz. Kendi çemberlerimizde, aslında hepimiz aynı kümenin içinde. Yorulanlar küme dışına, ölenler toprağın altına. Sonrası yine kan, yine gözyaşı. Ne kadar sürmesi gerekiyorsa sürecek. Sonu küme dışındakilerin cehennemi mi? Yoksa toprağın dibi mi? Geceler karanlık. Günler karanlık. Mayıs ayında kombiyi açtım. Yapacak bir şey yok, dört kilo domates on lira. Pattis soğan domatiiiz! Çeeek sepetini yukarı abla! Kocan nerede? Geç kalmadan çocuk yap. Kapıyı kapat. Lambaya püf de. Tüm sokak lambalarının altında karnı aç köpekler yatar. Kediler kuytulara kaçar. Şu kahpe dünyanın karanlığında, gec...

... biz şimdi gidiyoruz gibi ya dostlar birgün döneriz elbet acısız, adsız ölümsuyu sürünün sürünün ölümsuyu bir ölü bir dirinin kanıdır  besler hayatsuyu   şuramızda, tam şuramızda  tarihe nasıl anlatsam  ey anneleri korkutan  bizi yaşatan kan   günler perişan Arkadaş Z. Özger ''Copyleft'' ''Fotoğraflar,kaynak belirtilmek kaydı ile her türlü alanda paylaşılabilir.      Fotoğraflar  maddi gelir sağlamak için kullanılamaz!'' ( Daha önceki fotoğraflarım için:  Roseus Objective  )   Gece Saçlı Kız

Merhaba, İnsanların bu duygusuzlukları beni çıldırtacak. Gecenin ikisinde bağıra çağıra sokakta konuşan erkekler mi? Yoksa boru sesiyle görüntülü konuşan yan binadaki adam mı? Yalnızca bir gece mi? Nereden salıyorlar bu beyinsizleri? Bu hakkı kendilerinde nasıl buluyorlar?  Saat 00.19. Yeter mi? Yetmeeez! İki boru sesli atmış tabureleri sokağa, inlete inlete boru sesleriyle konuşup gülüyorlar. Tüylerim diken diken oluyor. Sabrım kalmadı. Peki çözüm ne? Yok ki! Sen bir kadınsın. Sen görünmezsin. Uyarsan sesini bile duymazlar. Bir küfür ederler kadınlığına, anıra anıra gülerler sonra. Sen kadınsın, onların sahip olduklarını düşündüğü bir et parçası. Fazlası değil. Asla değil. Donlarını en arkaya asmalısın, sütyenlerini de öyle. Aman diyim, erkekler görür de pipileri kalkıverir sonra.  Edepli giyinmeli ama yatakta orospu gibi olmalısın. Yine de hakkıdır erkeğin, her haltı yemek.  Hala gülüyorlar. Her gece deli bir kadının hikayesini kuruyorum kafamda. Aralık kalmış pe...

'' Göklere erişti feryadı ahım   Bu da gelir bu da geçer ağlama. '' O umutlu sözleri yazan ben miydim gerçekten? Ne de olsa kışın sonu bahardır! Sahi o bahara ulaşabilecek miyiz? Her ağladığımda gözyaşımı silecek, ben düştüğümde, yükseklerden değil ta en dipte benimle olan dostlarım var. Elimden tutup, beni aydınlığa çıkaracak dostlar, kardeşler... Mutlu sofralarımda onların tabakları, baharımda onların çiçekleri oldu hep. Ben yalnız değilim. Belki de tünelin ucundaki ışık çok uzakta, belki de çok yakında. Ailem, dostlarım var. Ben yalnız değilim. Ben yalnız değilim. Nasıl da geç oldu bu gerçeği fark etmem. Aslında hep bildiğim bir şeyi, yeniden keşfetmek, fark etmekti belki de... Ayrı ülkelerdeyken bile sevdiklerimin sıcaklığı kalbimdeydi hep. Şimdi, aynı memleketteyken mi ulaşamayacak seslerimiz birbirine? Ayrı evlerde olsak da şu korona günlerinde, biliyorum ki tüm sevdiklerim kalbimin içinde. Yaşayanlarıyla, ölmüşleriyle... Kalbim karanlık şu sıralar belki, ...