Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu/Stefan Zweig Üzerine
Şu sıralar biraz tuhaf hissediyorum. Hani sütyenin kopçasını hep yanlış yere takmak gibi bir his bu. Deniyorum,deniyorum ama olmuyor. O kopça hep yanlış yere denk geliyor. Tam olarak öyle işte... Durum bu olunca,içimden kitap okumak dışında hiç bir şey yapmak gelmiyor. Yağmur da yağsa,güneş de açsa,umutsuz da olsam,mutlu da olsam...Kitap okumak şimdi ve her zaman! (Tamam,tamam GOT yeni bölüm izlendi. Now and always efendim!)